Gujarati Poetry

કોણ મૂરખ

વૃક્ષની ટોચે ચડી એ,
બહુ ઝૂલતું લલચાવતું.
આ જોઈ કોઈ પંખી ટહુકી જતું.

છે અડઘા વરસની જિંદગી
એ મૂરખ ના જાણતું.
સૂરજનો રંગ પહેરી
બહુ શોભતું હતું,
આજે નીચે પડતાં પણ
મસ્તીમાં ખરતું હતું.

ફરી ઉગી આવવાની આશમાં
કે મને સમજાવા શાનમાં ?

~ રેખા પટેલ ‘વિનોદિની’

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.