Gujarati Poetry

ઘટાદાર વૃક્ષ

ઘટાદાર વૃક્ષ,
જે સાંજ પડે ચહેકતું
એની શીળી ઝાયમાં
પ્રેમનું બીજ પનપતું.
આભે કડાકો થયો
ને વીજળી ખાબકી
નિર્દોષ એ,
ઝડપાઈ ગયું.
ધરાસાઈ થયું,
બધુજ ખાખ થયું.
આજ વર્ષો પછી
એ ઠુંઠા ઉપર
પંખી ચહેક્યું
ને,
આભેથી બુંદ ઝરી.
અચાનક
એને શું સુઝ્યું
કે
મૂળીયે થી ફણગો ફુટવા જગ્યા કરી …

~ રેખા પટેલ ‘વિનોદિની’

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.