પરાણે વ્હાલો લાગતો પ્રણય છું દુનિયાની આંખનું કૌતુક વિસ્મય છું

ઇશ્વરે પણ જ્યાં માંગવું પડે એ બાપા જલારામ છે પરીક્ષા કરવામાં ભાગવું પડે એ બાપા જલારામ છે

ગુમાવવા પડે છે મિત્રો ને સ્વજનો નિષ્ફળ કર્મ જ છે સફળ હોવું

વિદ્યા ને શાંતિ સાથ,મૂર્ધન્યતેરસ રે લોલ ઝેરું પ્રેમના મેળવણે, ગોરસ અનન્યતેરસ રે લોલ

માતૃભાષાને વિસરાવી અંગ્રેજીએ મા ને ઘેરેલાં વિદેશીઓને ભગાવો ને

કાચી હશે ત્યાં જ એ પાકી જશે કળિયુગમાં સત્ય, કરુણા થાકી જશે

તમે ખમતીધર તો મારી પાસેય ખુમારી છે સૂર્ય તમારો તો મારી રાતેય અજવાળી છે

વિચાર ફેરવે છે લોકો નિર્ધાર ફેરવે છે લોકો

ટોપી,ખાદી, ભાષણોથી ન થવાય મહાત્મા ગોળી ખાતો ગાંધી વાણિયો થવું પડે છે

ના કરવાનું હોય એ થઇ જાય છે જે કરવાનું હોય તે રહી જાય છે

ક્યાં જોઈએ કુબેરનું ઐશ્વર્ય પરહિત બસ મનમંદિર આવે

કોઈનાં દુખે દુઃખ બનાવજે કોઈનાં સુખે સુખ બનાવજે

જાત ના આટલી બેફીકરી હોત પરાણે વ્હાલી લાગતી લાડકડી હોત

હું તેજ ઉછીનું લઉં નહીં હું જાતે બળતું ફાનસ છું.

થાક્યો છે છપ્પન ભોગ રામ ની રાહ જોઇને એંઠા બોર લઈને બેઠેલી શબરી સૌને ખટકે છે

મે એટલે જ નફરત મૂકી છે પ્રેમ માટે ય જિંદગી ટૂંકી છે

પ્રીત, પીયું, પાનેતર, વફા હવે થઇ હંગામી જન્મોજન્મની ચૂંદડીને ખેસ જોઈએ છે

દીવા નીચે જ હોય અંધારું હંમેશા વૃદ્ધાશ્રમમાં પુત્રની જ સહી મળી છે

જો આપો આંસુ તો આપજો માત્ર હર્ષનાં જ દાનથી મળેલ કન્યા જ તમને રામ મળાવે છે

શેરી એ શેરી તારાં રખોપા હનુમાનજી મારાં હૃદયે વસજો વ્હાલાં હનુમાનજી

પહેલો પ્રેમ જ પ્રેમ હોય છે બાકી તો સંબંધોનાં નેઇમ હોય છે

માફી આપવી એ તો છે વિરનું કામ માફી માંગી મહાવીર રિવાજ કરજો

પશ્ચાતાપ નહીં પ્રાયશ્ચિત સુધી જવું છે મન, બુદ્ધિ અને ચિત સુધી જવું છે

મેં ક્યાં કહ્યું વૈભવશાળી જીવતર આપજે કોઈનાં આંસુ લૂછી શકું એ અવસર આપજે

હોય તેનાથી વધૂ ઘરડો થઈ જાય છે બાપ કન્યા વિદાયે અડધો થઈ જાય છે

મને પ્યારું લાગે ટચસ્ક્રીન તારું કામ, તન-મન-ધન મોબાઈલના ચરણોમાં.

તું માનવ બન તો જ સમજાય તને પ્રભુ ભાગવતે ભેંસનો સામનો કરવાનો છે