ગમે ત્યાં ને ગમે ત્યારે ફસાવી દે, હજી થોડાક એવા મિત્ર છે; ઉદાસી ફૂંક મારીને ઉડાવે દે, હજી થોડાક એવા મિત્ર છે.

પીડા જાણે પામર થઈ ગઈ, કળતર સુધ્ધાં ગેંગેંફેંફેં, આ વખતેની શ્રદ્ધા જોઈ ઈશ્વર સુધ્ધાં ગેંગેંફેંફેં.

હશે માફક જો એને, તો બધું મ્હેકાવશે ફોરમ વહાવીને, તું ફૂલોને ખીલવવાનું મૂકી દે ડાળખીઓ ફોસલાવીને.

તને જ કહું છું સાંભળ પીડા! શરમ-બરમ જેવું લાગે છે કૈં? જીવનની બસમાં ખુશીઓની માટે સ્હેજે જગા જ રાખી નૈ!

જેમ ડાળી પર ફૂલોનો મ્હેકતો પરિચય ઊગે, કોઈ બાળકના નયનમાં એ રીતે વિસ્મય ઊગે.

લાખ છો કોશિશ કરે એ ભાગવાની, પણ નદી પાણી ત્યજી ને કયાં જવાની?

વાણલાં વાઈ રહ્યાં છે તે છતાં હું એમનો એમ જ ઊભો છું; પંખીઓ ગાઈ રહ્યાં છે તે છતાં હું એમનો એમ જ ઊભો છું.

દઈ હૈયામાં ફાળ પડી તોય કેમ આવ્યો નૈં કંઈયે અવાજ? કંઠ સુધી આવેલી ચીસને દબાવવાનો પાડ્યો આ કોણે રિવાજ?