Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

Month: May 2018

કાંચી – ધ જર્ની ( પ્રકરણ – ૨૧ )

એરપોર્ટ તરફ જતાં જતાં હું કોલકત્તા ને જોઈ રહ્યો… કાંચી વિનાના કોલકત્તા ને…! તેણે કહ્યું પણ હતું, ‘કે તું કોલકત્તા આવીશ, અને હું જ નહી હોઉં તો…? તને કોલકત્તા કોણ ફેરવશે…?’
મારા કાનોમાં કાંચી નું હાસ્ય ગુંજતું રહ્યું. અને હા, કાંચી એ તો સફરની શરૂઆત કરતા પહેલા એમ પણ કહ્યું હતું… ‘તું આ સફર માટે પસ્તાઇશ….!’

Advertisements

કાંચી – ધ જર્ની ( પ્રકરણ – ૨૦ )

આ છોકરી ખરેખર જે માનતી હતી, એ જ જીવતી હતી ! એના માટે પ્રેમ એ ક્ષણભરમાં પણ થઇ શકે એવી લાગણી હતી… એના માટે પ્રેમ એટલે એકબીજા ની સાથે ન હોવા છતાં જીવી શકાય એવી લાગણી હતી… એના માટે પ્રેમ એ, એકની જોડે બીજો મરે જ એવું જરૂરી ન હતું…. ! અને કદાચ એટલે જ આજે એણે મને તેની આંગળીમાંથી પડતું લોહી ચૂસવા ન દીધું. એણે જેમ કહ્યું હતું… ’મોત બહુ નસીબદાર ને મળતું હોય છે, હું કઈ આટલી આસાની થી એને કોઈની જોડે ન વહેંચું !’

કાંચી – ધ જર્ની ( પ્રકરણ – ૧૯ )

એણે હાથ બતાવ્યો. તેની આખી આંગળી લોહીથી લાલ થઇ ચુકી હતી ! મેં એનો હાથ મારા હાથમાં લીધો, અને તેનું લોહી ચૂસી લેવા મારા મોઢા ની નજીક લાવ્યો… અને એણે એક ઝાટકા સાથે એનો હાથ છોડાવી લીધો, અને બોલી, “અભી હું તને મરતાં નહી જોઈ શકું !”, અને એટલું કહેતાં ની સાથે એણે તેની આંગળી પોતાના હોઠ વચ્ચે દાબી દીધી, અને આગળ ચાલવા માંડી !

કાંચી – ધ જર્ની ( પ્રકરણ – ૧૮ )

“એ ચોપાટી પર ગયા છે… તેમણે જતા જતા મને ટીપ આપી હતી, અને કહ્યું હતું કે એક માણસ આવશે, લગભગ પાંચ વાગ્યે… એની નજરોમાં એક ઇન્તેજારી હશે જ… તું આરામ થી એને ઓળખી શકીશ ! એને કહેજે કે, ‘કાંચી ચોપાટી પર ગઈ છે’…!”

એનું એટલું કહેવું અને હું ખુરશી હટાવી ઉભો થયો, અને સડસડાટ કેફેની બહાર નીકળી ગયો !

કાંચી – ધ જર્ની ( પ્રકરણ – ૧૭ )

“મી.બંસલ, બંને તેટલું જલ્દી કરજો. મારી પાસે વધારે સમય નથી…!”
“સ્યોર માય બોય ! આજ થી જ મારી ટીમ ને કહી દઉં છું… બુક નું પ્રમોશન સ્ટાર્ટ કરી દે, અને જોડે એડવાન્સ બુકિંગ પણ લેવાનું શરુ કરી દે ! આ મહિના દોઢ મહિના સુધીમાં બુક નું લોન્ચિંગ ઇવેન્ટ પણ ગોઠવાઈ જશે !”

કાંચી – ધ જર્ની ( પ્રકરણ – ૧૬ )

એ બોલી, અને ફરી એકવખત ‘આભાર’ નો ભાર લાદતી, ચાલી નીકળી ! એ મારી નજરો થી દુર થતી ગઈ. ફરી એકવખત એ દુર જઈ રહી હતી, પણ આ વખતે મારી પાસે એને રોકવા માટે કોઈ બહાનું ન’હોતું ! છેલ્લે એ જઈ રહી હતી, ત્યારે મને એક વાર્તા દુર જતી દેખાતી હતી… અને આજે મને તેની સાથે એક જિંદગી દુર જતી દેખાતી હતી ! એક ‘જીવંત-હસતું’ વ્યક્તિત્વ !મારી આંખોમાં સહેજ પાણી તરી આવ્યું, અને હું એ ઝળહળિયાં નયને, એને નિષ્પલક રહી એને જતા જોઈ રહ્યો !

કાંચી – ધ જર્ની ( પ્રકરણ – ૧૫ )

“મને તો હમણાં ભૂખ નથી. જો તને ભૂખ હોય તો રોકાઇ જઈએ, નહિતર રેહવા દે…!”
“ભૂખ તો મને પણ નથી…”
“હમ્મ… તો ચાલ આપણે વાત જ પૂરી કરીએ હવે…”
“હા બોલ આગળ…, પછી શું થયું..?”
આ ‘પછી શું થયું?’, એ શબ્દો જ જાણે મને અને કાંચી ને જોડી રહ્યા હતા… !

કાંચી – ધ જર્ની ( પ્રકરણ – ૧૪ )

આજે કાંચી એ રીસેપશન પર કોઈ વાત પણ ન કરી, કે ન કાર ચલાવવા આગ્રહ કર્યો ! મેં ગાડી ચલાવી, અને હાઇવે પર દોડાવવા માંડી ! પણ આજે અમારી બંને વચ્ચે એક ભયંકર શાંતિ છવાયેલી હતી ! ડર લાગે તેવી શાંતિ ! અને એથી વિશેષ મને મારા કર્યા પર ક્ષોભ થઇ રહ્યો હતો. આવેશમાં આવી, મારાથી એ હરકત થઇ હતી… જે માટે હમણાં હું, ભારોભર પસ્તાઇ પણ રહ્યો હતો !

કાંચી – ધ જર્ની ( પ્રકરણ – ૧૩ )

આજે અમને એક રૂમમાં રહેવામાં પણ વાંધો ન હતો, કારણકે હવે એ વાત નવી નહોતી લાગતી ! રૂમ સરસરીતે સાફ કરેલ, અને વ્યવસ્થિત લાગતો હતો. થોડીવારે અમે ફ્રેશ થયા, અને સાથે જમ્યા.
પણ આજે કાંચી ને પણ ઊંઘ નહોતી આવતી… એટલે અમે આડી અવળી વાતોએ વળગ્યા હતા. અને કાંચીએ જમવાની સાથે, ડ્રીંક ની પણ એક બોટલ મંગાવી હતી. અને અમારો ઈરાદો એ બોટલ જોડે પૂરી કરવાનો હતો !

કાંચી – ધ જર્ની ( પ્રકરણ – ૧૨ )

હવે શું એમાં મારી સહેજ પણ ભૂલ હતી !? શું હું એવું ચાહતી હતી કે એ કુમળો જીવ ગર્ભમાં જ મરે..? પણ આપણો આ કહેવતો ‘સમાજ’ એવો છે જ એવો, દરેક બાબત ને ગોળ ફેરવી સ્ત્રી પર લાવીને ઉભી કરી દે છે…! ગમે તે થાય, દોષી તો સ્ત્રી જ હોય છે નહી !?”, એની આંખમાં લાલાશ તરી આવી. એ ખુબ ભયંકર રીતે ગુસ્સે લાગી રહી હતી ! આ જ ગુસ્સો હું એની આંખમાં પહેલા પણ જોઈ ચુક્યો હતો ! ખરેખર, સમાજમાં સ્ત્રીઓ ની જે હાલત હોય છે, એ બાબતે કાંચી ખુબ જ સેન્સીટીવ હતી !

કાંચી – ધ જર્ની ( પ્રકરણ – ૧૧ )

મન તો થઇ આવ્યું, કે એનું માથું મારી છાતીમાં દબાવી લઉં, અને એને રડવા માટે ખભો પણ આપું ! પણ હું એવું કંઇ પણ કરી શકવા માટે પોતાને હકદાર ગણતો ન હતો ! આખરે ક્યા હકથી હું એને એ ખભો આપતો? કાંચી મારી કોણ હતી? હું એનો શું હતો? એની જિંદગીના એટલા બધા પાત્રો, અને પાસાઓ વચ્ચે હું ક્યાં હતો…? અને જવાબ હતો, ‘ક્યાંય નહી… !’

કાંચી – ધ જર્ની ( પ્રકરણ – ૧૦ )

મેં જાણી જોઇને બીજી સિગારેટ ન કાઢી. કારણકે મને ખબર હતી કે એ મને એની સિગારેટ ફૂંકવા આપશે જ… ! અને એ બહાને હું ઇનડાયરેકલી, એને ચુમીશ ! આઈ મીન પેસીવ કિસિંગ ! અને એવું થયું પણ… ! અને બસ એનો એટલો જ સ્પર્શ માત્ર મને રોમાંચિત કરવા માટે પુરતું હતું !