Geet

આંખ, હોઠ ને શ્વાસ બધામાં થયું મીરાંની જેમ, કહો હૃદયજી, લખ્યા વિના કૈં રહી જ શક્શો કેમ?

મંદમંદ આ મહેક ઊઠી છે ચાલો રસભર થઈએ, એકમેકના મનમાં એવો સુંદર અવસર થઈએ.

રસ્તા, શેરી, ગામ-ગલીનો ઊડતો લાગ્યો છેદ તો મળવા આવું ક્યાંથી ?

ધખધખતા લોખંડ પર પાણીના ટીપાને સાચવીને રાખવાનું કામ ! દૂર દૂર ખૂબ દૂર આવ્યો પ્રદેશ, મારાં પગલાંમાં ઠેશ

પહેરેદાર બની ઉભો છે બંને બાજુ રોડ, વૃક્ષ બની ખીલવાના ક્યાંથી પૂરા થાશે કોડ?

સાવ ઓરડે એકલવાયો છબી મૌનની દોરું ત્યાં જ કરી ‘ચી…’ ચકલીએ પાડ્યું એમાં બાકોરું

પ્હાડ જેમ ખળભળતું હોય કોઈ ત્યારે ત્યાં ઝરણું થઈ ખળખળ વહાય.

પાણી અંદર ઢેફું પીગળે એ રીતે પીગળવું’તું. તમને ખાલી મળવું’તું, ભીતરથી ઝળહળવું’તું.

સૌની ભીતર પડ્યો હોય છે એક ચમકતો હીરો, ચલો શોધીએ ભીતર જઈને ખુદની તેજ-લકીરો;

આંસુઓની મહેક નથી ના ”વાટ નિરખ”ની મૂડી, એ આંખોને શું કહેવું જે ફક્ત કીકીની જુડી;