Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

Writers Space

ક્ષિતિજ – એક મધ્યબિંદુ ( પ્રકરણ – ૬ )

‘સમય પહેલા જન્મેલી સ્ત્રી…એ ખરેખર હું નથી કાકા, એ ઈરા પોતે છે…! એક સ્ત્રી તરીકેનું પોતાનું અસ્તિત્વ ભૂલી જઈ એ મારા અંબર સાથે રહી છે…તેમના જીવનના જે સમયે મારે તેમની પડખે ઉભું રેહવું જોઈએ એ સમયે એ અંબર સાથે તેનો પડછાયો બની ઉભી રહી હતી…મારે એ સ્ત્રીને મળવું છે કાકા…!’, ધરા એ માનભેર તેને મળવાની વાત કરી.

Advertisements

ક્ષિતિજ – એક મધ્યબિંદુ ( પ્રકરણ – ૫ )

અંબરે ઈરાને તેના ભૂતકાળ વિષે વાત કરી. ઈરાને તેના માટે સહાનુભુતિ થઇ આવી કે પછી તેની મિત્રતા પાછળ છુપાયેલ પ્રેમની લાગણી નો ઉભરો હશે, જે ઈરા અંબરને ભેટી પડી…અને આ વખતે અંબરે પણ તેને ચુસ્ત રીતે પોતાના બાહુપાશમાં જકડી લીધી. મુંબઈની ફૂલગુલાબી સાંજ, અને લહેરાતો દરિયો અને ક્ષીતીજે આથમતો સૂર્ય, તેમના પ્રથમ ગાઢ આલિંગનના સાક્ષી હતા,

ક્ષિતિજ – એક મધ્યબિંદુ ( પ્રકરણ – ૪ )

‘નાઈસ મીટીંગ યુ…!’, કહી એ ગાયનેક સેક્શનમાં ચાલી ગઈ.
‘કાશ, મુ પણ આવી લાતો નો અનુભવ લઇ હકતી…’, કહી ધરાએ હળવેકથી નિસાસો નાખ્યો.
દુરથી મહેતા કાકા આવતા દેખાતા એ ઉભી થઇ તેમની તરફ ચાલવા લાગી. અને તેમની નજીક પંહોચી તેમના ચરણ સ્પર્શ કર્યા.

ક્ષિતિજ – એક મધ્યબિંદુ ( પ્રકરણ – ૩ )

જેટલું દુઃખ ધરાને હતું એટલું જ અંબરને પણ ! એ ક્યારેય પિતૃત્વ નહી પામી શકે એ વાત એના માટે આઘાતથી ઓછી નહોતી. અને અંબરના મા, તેમની તો છેલ્લી ઈચ્છા જ એ હતી કે તેમના પૌત્રનું મોઢું જોવે ! પણ કદાચ હવે એ શક્ય જ નહોતું. ધરા માટે તો જાણે એની દુનિયા જ ઉજળી ચુકી હતી. પોતાનું અસ્તિત્વ એને વ્યર્થ લાગતું હતું.

ક્ષિતિજ – એક મધ્યબિંદુ ( પ્રકરણ – ૨ )

‘મુ તમાર હારુ ચા-નાસ્તો લી આવુ…’, કહી ધરા નાસ્તાની વ્યવસ્થામાં પડી.
‘ભાભી આ લ્યો, મો મીઠું કરો…અંબર તું પણ લે, અને ધરા દીકરીને પણ આપ…’, સાથે લાવેલ મીઠાઈને ડબ્બો સામે ધરતા તેમણે કહ્યું….

ક્ષિતિજ – એક મધ્યબિંદુ ( પ્રકરણ – ૧ )

મી.મહેતા મુંબઈના નામચીન બીઝનેસમેન અને એમની મુંબઈ સ્થિત ઓફીસમાં મેનેજર ની પોસ્ટ પર કામ કરતા ‘અંબર’ને એક ગંભીર માર્ગ અકસ્માત નડ્યો હતો. પણ એક એમ્પ્લોયી માટે આમ કોઈ મોટું માથું હોસ્પિટલ ગજવી મુકે એ કદાચ ડોક્ટરને પણ આશ્ચર્ય પમાડે તેવું હતું…

Sunday Story Tale’s – આકાશની બુલબુલ

આજના આધુનિક જમાનામાં મારું આવું ગામઠી નામ… બુલબુલ !! અરે તમારે નામ રાખવું જ હતું તો કંઇક સારું રાખી લેતા… આવું નામ…!? આવા નામ હવે માત્ર ભોજપુરી ફિલ્મોમાં જ સાંભળવા મળે છે… અને….

Sunday Story Tale’S – ત્રીજું મોત

એ દિવસે મમ્મીની આંખમાં મારા માટે જે તિરસ્કાર જોયો હતો, બસ એ જ ક્ષણે હું તો મરી પરવાર્યો હતો ! આ ફાંસી તો માત્ર મારા દેહને મુક્ત કરવા થતી એક પ્રક્રિયા માત્ર છે, બાકી હું તો ક્યારનોય મારા પોતાના જ શરીરમાં દફન થઇ ચુક્યો છું !

Sunday Story Tale’s – ભૂખ

આ એકનો એક પ્રશ્ન રૂપલી છેલ્લા ત્રણેક દિવસથી વખત જોઇને સુરાને પૂછી લેતી. અને હમણાં અડધી રાત્રે પણ એના એ પ્રશ્નમાં છુપાયેલી આશાનું કિરણપુંજ સુરાને પણ નિરાશાના મધદરિયે આશાનું તાંતણું આપી ગયું…

Sunday Story Tale’s – ટપાલપેટી

લગભગ અડધા કલાકનો સમય લીધા બાદ હું નીચે કીટલી પર આવ્યો. અને પાછળ ઢંકાયેલી ટપાલપેટીમાં મારો કાગળ સરકાવ્યો. અને અમસ્તા જ રસ્તાની પેલી તરફના મારી રૂમ તરફ પણ નજર કરી લીધી, કે આ પેટી મને આટલા દિવસ સુધી દેખાઈ શાથી નહીં ! અને એનું કારણ હતું આ કીટલીવાળા દ્વારા મુકાતો નકામો સરસામાન…

Sunday Story Tale’s – Love, Lust અને લગ્ન !

હા. ભણવા પણ જાય છે હવે તો. અને તારા ભાભી પણ મજામાં છે. ક્યારેક ઘરે પણ આવ, તો રૂબરૂ મુલાકાત પણ કરાવું.”, મેં કહ્યું. પણ મને મારો જ અવાજ બોદો લાગ્યો. એમાં આગ્રહનો રણકાર નહોતો, કે નહોતી આવકારની ભાવના !

Sunday Story Tale’s – નવી વાર્તા

જ્યાં મને ઉભા થઈને પલંગમાં પડવાનો પણ કંટાળો આવતો હોય ત્યાં હું એમની તરફ આંખ પણ શાનો ઊંચકવાનો હતો ! ભલેને એ બધા એમની લાવારીઓ માંડયે રાખતા. પણ આ કાનને એમના કટાક્ષ સાંભળતા શાથી અટકાવવા !?