Gujarati

કવિતા અસ્થિકુંભ …

એક શ્વાસ હતો મારી ભીતર મુજને ત્યજી ક્યાં ગયો ?
હથેળીએ દેતો છાંયડા એ આગ તપાવી ક્યાં ગયો ?

ચાર દીવાલોને ઘર બનાવ્યું રાખ્યા સહુને સાથમાં,
આયખાના બંધ ઓરડે તાળું લગાવી ક્યા ગયો ?

છોરુંઓ ના જીવન મહી આજ બોજ ભારેખમ ભર્યો,
આંસુઓ ની હેલી,પાંપણને કોરે ભરાવી ક્યાં ગયો ?

અસ્ત એ સુરજ થયો અને અંધકારના ટોળા ઉમટ્યા
જીવનના સઘળા સાર સહુને સમજાવી ક્યા ગયો?

કાલનો જીવંત ચહેરો,વેરતો કેવા સ્મિત તણાં ફૂલડાં
હાર સુખડનો વીટીને ચિત્રમાં લટકાવી ક્યા ગયો?

આંખમાં દરિયો ભરાવી એ સ્મૃતિમાં રહી ગયા
મુઠી અસ્થિનો કુંભ બે હાથોમાં પકડાવી ક્યાં ગયો?

~ રેખા પટેલ ‘વિનોદિની’

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.